Ո՞րն է տարբերությունը սրբապատկերներին հարգանք մատուցելու և կուռք պաշտելու միջև։

Բյուզանդական կայսրությունում մ.թ. 726–842 թվականներին տեղի ունեցավ պայքար կրոնական սրբապատկերների կողմնակիցների և դրանց հակառակորդների միջև։ Հին Կտակարանում տեսնում ենք, որ որևէ պատկեր կամ արձան շինելը, որը ներկայացնում էր չաստվածների, ամբողջովին արգելված էր։  Սակայն շատերը մոռանում են, որ նույնիսկ Տապանակի վրա, որը գտնվում էր Սրբություն Սրբոցում, երկու քերովբեների պատկերներ էին քանդակված։ Ուրեմն այն, ինչ արգելված էր, չաստվածներին ներկայացնող արձաններն ու պատկերներն էին։ Այսօր քրիստոնյա քույր եկեղեցիներում՝ Կաթողիկե, Առաքելական և Ուղղափառ, մենք ընդունում ենք սրբապատկերները որպես մի տեսակ «լուսամուտ», որոնք մեզ օգնում են նայել ոչ թե հենց լուսամուտին, այլ այն կողմը, որը լուսամուտը հնարավորություն է տալիս՝ տեսնելու։ Երբ նայում եմ իմ հանգուցյալ տատիկի կամ պապիկի նկարին, ես հետաքրքրված չեմ այդ նկարի թղթով։ Ինձ համար կարևոր են այն հիշողությունները, որոնք այդ նկարը կարողանում է արթնացնել։ Անշուշտ, այդ նկարը անհրաժեշտություն չէ, բայց որքա՜ն է այն օգնում և պարզեցնում իմ հիշողությունը։ Անշուշտ, ես հարգում եմ տատիկիս, պապիկիս կամ որևէ հարազատիս նկարը, բայց այդ նկարը երբեք չի կարող փոխարինել այն անձին, որին ներկայացնում է։