Եթե Աստվածաշունչը Աստծո խոսքն է, ինչո՞ւ են քրիստոնյաները տարբեր կերպ մեկնաբանում այն։

Նախ եկեք սահմանենք «Աստվածաշունչ» բառը։ Աստծուց ներշնչված մի գրություն է։ Սուրբ Հոգին առաջին հեղինակն է, ով խոսում է մարդկանց միջոցով, մարդկանց լեզվով։ Այդ գրությունը կրում է մարդկային հեղինակի գիտությունը, մշակույթը և ոճը։ Աստվածաշունչը գրված է տարբեր լեզուներով։ Հին Կտակարանը գրված է մեծամասնությամբ Եբրայերեն լեզվով։ Առաջին և վերջին գրությունների միջև 1000 տարի է անցել։ Ամեն լեզու, դարերի ընթացքում փոփոխությունների է ենթարկվում։ (Մենք սա տեսնում ենք նաև մեր հայերեն լեզվի մեջ, գրաբարը բավականին տարբերվում է մեր այսօրվա հայերենից)։ Բառերի իմաստը փոխվում են։ Հին Կտակարանի մի մասը գրված է հունարեն լեզվով։ Իսկ ամբողջ Նոր կտակարանը գրված է հունարեն լեզվով, որը կոչվում է «գոյնե հունարեն»։ Այս լեզուն տարբերվում է դասական և արդիական հունարենից։ Անգլերենը ունի արավել քան 100 տարբեր թարգմանություններ։ Տարբեր անձիք տարբեր կերպ հասկանում են և բառերը և արտահայտված մտքերը։ Հայերենով ևս մենք տարբեր թարգմանություններ ունենք։ Ի միտ ունենալով, որ տպարան գոյություն չուներ մինչև 15-րդ դարը, բոլոր գրությունները արտագրվեցին ձեռքով և անպայման վրիպումներ տեղի ունեցան։ Այս ամենի վրա ավելացնենք այդ իրականությունը, որ շատ անձիք նախապաշարումներով են մոտենում, և ցանկանում են պարտադրել գրությանը իմաստներ, որ ամբողջովին հակառակ են Աստվածաշնչի իսկական նպատակին։ Նաև ավելացնեմ, որ Հիսուս ոչինչ չգրեց։ Նա մեզ նույնիսկ Աստվածաշունչը չթելադրեց։ Նա հիմնեց Եկեղեցին, և առաքյալներին և նրանց փոխանորդներին հանձնեց ամբողջ աշխարհի ավետարանացումը։